Blog

Claude Lévi-Strauss - podwójne wspomnienie

Zydel:		Jędrkiewicz:
Claude Lévi-Strauss pojawił  się w moim życiu latem 1995 roku. Po zdanej maturze i egzaminach na studiach ruszyłem po raz kolejny w podróż po Europie autostopem. Stałem właśnie na wylotówce w Blois w kierunku Orleanu. Zatrzymał się jakiś pan i zabrał mnie. Nieopatrznie powiedziałem, że jestem studentem etnografii (nie do dając, że właściwie zaczynam w październiku), a on zapytał mnie o Clauda Lévi-Straussa. No cóż, dotychczasowa edukacja przygotowała mnie do rozmowy o bohaterskich polskich powstaniach lub ewentualnie o Henryku Walezym, najgorszym polskim królu, ale nie o ojcu strukturalizmu. Pan, który nas podwoził był porażony moją ignorancją. By  może ta przygoda sprawiła, że gdy potem na zajęciach trzeba było przeczytać Smutek Tropików, to zamiast dwóch rozdziałów o plemionach Bororo i Nambikwara przeczytałem książkę od deski do deski (wydanie w twardej oprawie z 1960 roku).		Po ćwierć wieku, dokładnie dziś pamiętam, gdzie w gabinecie mojego ojca stała Antropologia Strukturalna. Przez lata zerkała na mnie z najwyższej półki, a oba - wówczas bardzo niezrozumiałe - słowa, skrywały mroczną i groźną tajemnicę. Pierwsza próba jej rozwikłania, w wieku lat 16, zakończyła się raczej umiarkowanym sukcesem. Kolejne wspomnienie już ze studiów. Poszedłem do mojego dziadka po dwie lektury. Powiedział, że "Rozmowy z Claude Lévi-Straussem" Charbonniera może mi oddać, ale "Smutek tropików", to jedna z kilkudziesięciu książek, z którymi nie chce się rozstać. Pożyczył mi ją. Nawet nie chowałem jej do plecaka, zacząłem czytać już na schodach. Dziś wiem, że pożyczyłem ją na zawsze (wydanie w twardej oprawie z 1960 roku).

  

Paweł Śpiewak napisał w 2002 roku, że "nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie już powoływał się na Levi-Straussa i jego krąg intelektualny". Z punktu widzenia etnografa, nawet jeśli Levi-Straussowi nie wypalił wielki projekt opisania wszystkiego za pomocą wielkiej teorii, to wciąż pozostaje wiele świetnych myśli, spostrzeżeń i koncepcji. I, przede wszystkim, Smutek Tropików. Książka - bricolage, w której dziennik podróży plącze się z monografią wiosek brazylijskich krajowców.
Przez ostatnich kilka lat można było mieć wrażenie, že Claude Levi-Strauss już dawno odszedł. Namaszczenie z jakim mówiła o nim na wykładach profesor Zofia Sokolewicz, sprawiało że, trudno było uwierzyć, że ten demiurg pozostaje wśród nas, śmiertelnych.

Teraz odszedł na dobre.
W ramach żałobnych uroczystości otworzę dziś wieczorem Smutek Tropików i będę go czytał na głos.

Komentarze

Odpowiedz

Podpis:

Treść:

Przepisz kod z obrazka: